Umowa przechowania to umowa, której zasady reguluje Kodeks cywilny.

„Przez umowę przechowania przechowawca zobowiązuje się zachować w stanie niepogorszonym rzecz ruchomą oddaną mu na przechowanie”.

Jak wskazuje przytoczony wyżej przepis, rzecz oddana na przechowanie musi być wydana właścicielowi w stanie niepogorszonym, czyli takim, w jakim znajdowała się w momencie jej złożenia.

Stronami tej umowy jest przechowawca, którego obowiązkiem jest sprawowanie pieczy nad rzeczą oddaną na przechowanie, a składający (deponent), który rzecz w przechowanie oddaje. Istotą umowy jest czuwanie nad złożonym przedmiotem, strzeżenie go i ochrona przed zniszczeniem, uszkodzeniem czy utratą. Umowa ta może mieć charakter zarówno odpłatny, jak i nieodpłatny. Z reguły jednak jest odpłatna, a wysokość wynagrodzenia strony uzgadniają między sobą.

Składający ma prawo żądać zwrotu danej rzeczy w każdym momencie. Warto jednak wiedzieć, że przechowawca może również żądać odebrania tej rzeczy przed upływem terminu określonego w umowie, jeśli wie, że nie będzie mógł przechowywać jej w sposób, w który został do tego zobowiązany.

Umowa przechowania może zostać zawarta w dowolnej formie. Może do niej dojść na piśmie, jednak najczęściej ma ona charakter ustny lub zostaje zawarta poprzez zachowanie, np. oddanie kurtki do szatni.