Zakład ubezpieczeniowy odstępujący ryzyko to reasekurowany lub cedent, a zakład ubezpieczeniowy przyjmujący ryzyko to reasekurator lub tzw. cesjonariusz.

Zawarcie umowy reasekuracji biernej to zabezpieczenie finansowe i ograniczenie ryzyka związanego z wypłatą zbyt dużego odszkodowania, które miałoby miejsce w przyszłości. Do tego typu odszkodowań należą ogromne szkody związane np. z katastrofą naturalną lub lotniczą.

Reasekurator, czyli osoba, która współuczestniczy w wypłaceniu kosztów związanych z odszkodowaniem, pomaga w ten sposób ubezpieczycielowi, który poprzez taką transakcję mógłby stracić płynność finansową lub w znaczący sposób pogorszyć swoją sytuację finansową. Reasekuracja ma za zadanie wspomóc reasekurowanego, by prowadzona przez niego działalność ubezpieczeniowa nie stała się niestabilna.

Ubezpieczyciel, który korzysta z reasekuracji biernej ma obowiązek opłacania składki reasekuracyjnej ubezpieczycielowi przyjmującemu ryzyko. Przyjmowanie ryzyka to przeciwieństwo reasekuracji biernej, fachowo nazywa się je reasekuracją czynną.

Reasekuracja bierna to świetne rozwiązanie dla małych firm ubezpieczeniowych, które niedawno pojawiły się na rynku. Zwykle nie posiadają one wystarczających środków własnych oraz mają niestabilny portfel ubezpieczeniowy. Korzystając z udziału reasekuranta, otrzymają one potrzebne wsparcie finansowe w trudnych chwilach i nie stracą swojej płynności finansowej. Umowa reasekuracji to również możliwość wprowadzenia dodatkowych produktów ubezpieczeniowych do oferty, co prowadzi do wzmocnienia pozycji na rynku ubezpieczeniowych,

Dwa największe światowe towarzystwa reasekuracyjne to Munich Re i Swiss Re.